Z życia braci

Wyższe Seminarium – Bouar

Wyższe Seminarium

Bouar

Kształcenie przyszłych braci Kapucynów zawsze było wielką troską pierwszych misjonarzy z Afryki Środkowej i Czadu. W latach 50-tych i 60-tych kilku młodych ludzi zostało wysłanych do zakonów we Francji i Włoch. Niestety rezultat nie był taki na jaki oczekiwano, bo różnice kulturowe między krajem pochodzenia i krajem przyjmującym były zbyt duże.

W międzyczasie Przełożeni Kapucynów z Czadu, z RCA i z RDA podjęli decyzję regularnych zjazdów, by dzielić się ich doświadczeniami. Pierwszy taki zjazd został zorganizowany w Bwamandzie w RDC, w listopadzie 1969 roku. Spotkało się wówczas dziewięciu przedstawicieli reprezentujących 250 Kapucynów z 15 prowincji misyjnych.

Wspólny Nowicjat powstał w Ndim w Afryce Środkowej. Pierwsi nowicjusze zostali przyjęci w 1973 roku. Po ich pierwszych ślubach zakonnych w 1975 roku trzeba było zapewnić ich kształcenie w domach post-nowicyjnych. Kilka różnych rozwiązań przewidziano na różnych kontynentach, ale skończyły się fiaskiem.

Wreszcie podjęto decyzję o otwarciu prawdziwego domu szkoleniowego, 4 kilometry od miasta Bouar, na wzgórzu otoczonym skałami, na wysokości 1000 metrów npm. Zaczęto budowę. Inauguracja odbyła się pierwszego stycznia 1995 roku pod patronatem Świętego Lorentego z Brindisi (znany kapucyn z XVII wieku, Doktor Kościoła).

Po kilku latach kształcenia początkowego, w postulacie z Goré w Czadzie i w nowicjacie z Ndim w RCA, sześciu pierwszych braci (czterech z Czadu i dwóch z Afryki Środkowej) zaczęło swój post-nowicjat w Świętym Lorentym w Bouarze. W ten sposób powstała pierwsza ekipa braci. Pozostało więc jeszcze znalezienie nauczycieli.

Ojcowie Karmelici Bosi prowadzili już podobne szkolenia w Bouar i zgodzili się uczyć w Świętym Lorentym. Postanowiono, ze ich dotychczasowi studenci również będą przychodzić na zajęcia do Świętego Lorentego. Z czasem pojawili się Kapucyni, Karmelici, księża świeccy z Afryki Środkowej i świeccy. Wykładali Filozofię, Teologię, Pismo Święte, Historię Kościoła, duchowość franciszkańską, społeczeństw i kultur afrykańskich, Islamologię itd.
W 1998 roku, włoscy Kapucyni przybyli do północnego Kamerunu i poprosili, by ich młodzi wyznawcy także zostali przyjęci do Świętego Lorentego. Od tego momentu w seminarium studiowały już trzy narodowości afrykańskie. Pojawiła się kwestia języka, szczególnie francuskiego, gdyż Kameruńczycy porozumiewali się po angielsku, ale intensywny kurs języka francuskiego szybko rozwiązał szybko problem.

Bracia szkoleniowcy ze Świętego Lorentego, oprócz edukowania młodych, mają również inne obowiązki poza ich bractwem. Najważniejsza część szkolenia dotyczy nauki życia ewangelicznego, braterskiego, franciszkańskiego, nauka filozofii i teologii. Eucharystia i codzienna modlitwa, dni «odosobnienia» i okresowe rekolekcje całego bractwa, wzmacniają ducha modlitwy.

Regularne utrzymanie «oddziału lokalnego (miejscowego)» przyczynia się do dojrzewania ducha bratniego. Bracia podejmują wiele codziennych zdań: od pomocy w domu, przez sport i informatykę, do zajęć w ogrodzie, podczas których mają prawdziwy kontakt z młodymi ludźmi z miasta i okolic. Pomagają także ludziom biednym, uczą katechezy i prowadzą grupy «młodych franciszkanów».

Fr. Agostino Bassani
Rektor Seminarium

Projekt i realizacja:
AJTI AQQ Agencja kreatywna